Resmy Dominic · M. Mary Jayanthi — INT-JECSE · Vol 14, Issue 06 · 2022 · 5 pages
Een schrijver die de tand des tijds overstijgt, is een legende. Shakespeare heeft alle grenzen van tijd en ruimte overschreden. Zelfs in de 21e eeuw weet Shakespeare de geest van de lezers te boeien met zijn verbazingwekkende kracht van woorden. Shakespeare-personages projecteren het goede en het kwade in ieder mens. Door zijn karakters en karaktertypes leeft hij dus nog steeds in de geest van de lezers. Een ontelbaar aantal bewerkingen van toneelstukken van Shakespeare vormt een bewijs voor de nooit eindigende populariteit van Shakespeare tot nu toe. Ian McEwan, die bekendheid heeft verworven door zijn buitengewone kijk op het leven en werk, is de jongste die Shakespeare heeft verfilmd. Zijn roman Nutshell, gepubliceerd in 2016, is een schitterende herinterpretatie van Shakespeares Hamlet. De roman presenteert Hamlet als een embryo. Naarmate het verhaal zich ontwikkelt vanuit de perspectieven van een foetus, kunnen de lezers de aanwezigheid voelen van het Shakespeariaanse karaktertype dat aanwezig is in ieder mens, inclusief de ongeborenen. Dit artikel analyseert hoe McEwan's Nutshell Shakespeare's Hamlet als embryo presenteert en concentreert zich op het dilemma dat de foetus zelf ondergaat, zoals in het geval van Hamlet zelf.
Recente ontwikkelingen in de literaire theorieën hebben enorme veranderingen teweeggebracht in de leesgewoonten van de lezers. De interpretatie van de lezer werd belangrijker dan de bedoelingen van de schrijver. Toen de reactie van de lezer bekendheid kreeg, kregen ontelbare tekstuele interpretaties een belangrijke plaats in de academische kring. Zelfs de klassieke teksten kregen meer relevantie in de huidige context. Van de verschillende literaire stukken werden de werken van Shakespeare het meest geherinterpreteerd. Omdat de tekst niet langer de bewaarplaats van vaste betekenissen is, kregen deze werken meer dimensies en perspectieven.
Pagina 1 van 5 - vertaald uit het Engelse origineel met Nerusa.